Lina

„Lina" w Polsce często zostaje po dłuższym imieniu. Weź Karolinę, Paulinę albo Adelinę, obetnij początek i zostaje Lina. Wszystkie te imiona wyrastają z łaciny, dlatego łaciński rdzeń trzyma tu wszystko na miejscu. A sens „delikatna, subtelna" dokleił się do imienia później.

To samo krótkie imię żyje zupełnie osobno po arabsku. Tam Lina to młoda palma, miękka i giętka na wietrze, bo słowo idzie od rdzenia o znaczeniu „miękki". Dwa języki spotykają się w czterech literach. Jedno małe imię.

Lina nie ma zdrobnienia i nie potrzebuje. W dzienniku szkolnym stoi jako cztery litery i nic się do niej nie dokleja. Nauczyciel czyta raz i od razu pamięta. Zostaje wersja krótka, bez ogona. Po polsku znaczy delikatna, a pod spodem cały czas leży łacińska kość.