Konstantin

Konstantin wyrósł z greckiego Konstantinos, a Grecy zbudowali je na łacińskim constans, czyli „stały". Łacina opisywała tym słowem kogoś trwałego, na kim można polegać. Znaczenie zostało proste: stały, niezłomny. Bez zagadki.

Pierwszy Konstantyn, którego łatwo wskazać, to Konstantyn Wielki, rzymski cesarz. Przeniósł stolicę na wschód i dał nazwę Konstantynopolowi. Od niego imię ruszyło dalej i mocno przyjęło się w świecie prawosławnym. Dlatego brzmi dziś bardzo rosyjsko, choć i Niemcy zapisywali je u siebie.

Niezłomny pasuje tu najlepiej. To ktoś, kto stoi przy swoim, choćby świat naciskał.

Po polsku mówimy Konstanty. A w domu Kostek. Kostek brzmi lekko i chłopięco, Konstanty stoi wyprostowany obok nazwiska w dzienniku. To samo imię, dwa tony. Jeden na podwórko, gdzie woła się Kostek, drugi na urzędowy formularz, gdzie wpisują pełne Konstanty.