Kaya

Kaya przychodzi do polszczyzny dwiema drogami naraz. Korzeń ma słowiański, a znaczenie przyszło z tureckiego. Bo po turecku kaya znaczy skała, urwisko, kawał kamienia w zboczu. Dziecko dostaje więc w imieniu mały kawałek gór.

Po polsku brzmi to jak „skała", „kamień". Ale ten sens doczepił się później, przez turecki, a nie wprost ze słowiańskiego rdzenia. Więc kamień jest tu dopowiedzeniem, historią dodaną do dźwięku. Samo słowo jest krótkie. Cztery litery, dwie sylaby, mieści się w każdej rubryce.

Kaya pasuje do dziewczynki i do chłopca, i nie prosi o zdrobnienie. Na liście w klasie stoi tak samo jak w mianowniku, bez odmiany. Twarde, bez ozdób. A kto je nosi, odpowiada na skałę, na kamień, na twarde tureckie kaya.