Kiran

Kiran to promień światła. Samo słowo pochodzi z sanskrytu, od किरण, kiraṇa, i oznacza smugę, jaką rzuca lampa albo słońce nisko nad ziemią. Znaczy jasność, która ma kierunek.

W Polsce to imię przyjezdne. Nie ma swojego świętego ani dnia w kalendarzu, więc imienin Kiran się nie obchodzi. Za to dobrze brzmi po polsku. Samogłoski zostają otwarte, litery układają się prosto, a dziecko nie musi go potem literować przez telefon. W dzienniku klasowym Kiran staje między Zuzanną a Antonim i nikogo to nie dziwi.

Sens jest namacalny. Promień to nie źródło, to droga, którą światło biegnie. Dosięga jednej rzeczy i leci dalej. I tyle w tym imieniu jest, dokładnie tyle, ile mówi sanskryckie kiraṇa: promień światła.