Marcelin

Marcelin wywodzi się z łaciny. Stoi za nim Marcellinus, rozbudowany Marcellus, a ten był zdrobnieniem od imienia Marcus. Marcus łączy się z Marsem, rzymskim bogiem wojny. Stąd znaczenie „poświęcony Marsowi".

Rzymianie lubili takie zdrobnienia. Dokładali końcówkę i surowe imię robiło się bliższe, cieplejsze. Marcellinus przechodził z ojca na syna. Wojenny rdzeń nikogo nie zmieniał w żołnierza, bo chodziło raczej o opiekę boga niż o samą walkę.

U nas częściej usłyszysz Marcelinę. Żeńska forma zadomowiła się w polskich metrykach mocniej niż męski Marcelin. Ale obie idą od tego samego Marcusa. Chłopiec o imieniu Marcelin dzieli rdzeń ze swoją Marceliną.

W dzienniku szkolnym takie imię zwraca uwagę. Jest krótkie. Kończy się na łacińskie „-in", jak wiele imion dawnych świętych. I cokolwiek robi jego nosiciel, znaczenie zostaje to samo: „poświęcony Marsowi".