Huyen

Huyền przyszło do nas z wietnamskiego. Znaczy tyle co czarny, ciemny, atramentowy odcień włosów albo laki. W wietnamskiej poezji tym słowem chwali się długie, czarne włosy. To imię dają dziewczynkom, a w Polsce słyszy się je coraz częściej, bo wietnamska społeczność jest u nas duża.

Samo słowo „huyền" ma w wietnamskim drugie życie. Tak nazywa się znak nad literą, akcent grawis, po wietnamsku dấu huyền. Opuszcza ton sylaby w dół. Jedno słowo, a dwa światy: kolor i gramatyka. Ten sam zapis maluje włosy i ściąga głos w dół.

Dziewczynka o imieniu Huyền trafia do dziennika w Warszawie, obok Zuzanny i Oliwii. Nauczyciel uczy się, że y brzmi inaczej, a ê chowa dźwięk, jakiego polski zapis nie zna. Ale sens zostaje ten sam. Czarna, ciemna.