Hiroko

Hiroko przyszło z Japonii. Łączy dwie cząstki: hiro, czyli obfitość i hojność, oraz ko, dawny znak dziecka. Najczęściej zapisują je jako 裕子, a znaczenie wychodzi wprost: „hojne dziecko". Imię wyrasta z chińskich znaków, nie z europejskiego pnia, dlatego jego pochodzenie trudno podpiąć pod jeden język.

Hiroko Nakamura zaniosła to imię do Warszawy. Urodziła się w 1944 roku, a w 1965 zdobyła czwartą nagrodę na VII Konkursie Chopinowskim. Była najmłodsza w finale, druga Japonka nagrodzona w całej historii konkursu. Uczyła się u Zbigniewa Drzewieckiego, a po latach wróciła i zasiadła w jury. Jedno japońskie imię, a za nim tyle warszawskich wieczorów.

Imię zostaje w jednej postaci. Nie ma zdrobnień, nie ma męskiego odpowiednika. W dzienniku szkolnym nauczyciel przeczyta po prostu Hiroko, a za tym imieniem stoi „hojne dziecko".