Helen

Helena przyszła do nas z greki. Tam dawne słowo helene znaczyło pochodnię, a więc światło. Grecy dali to imię kobiecie, przez którą wybuchła wojna trojańska, a Angicy pokochali je dużo później. Od pełnej Heleny poszły u nas Hela i Helenka.

Po polsku imię zsunęło się w stronę księżyca. Mówimy „blask księżyca", więc światło robiło się łagodniejsze, chłodniejsze niż grecka pochodnia. Świętą Helenę, matkę cesarza Konstantyna, znała cała chrześcijańska Europa. To ona, według legendy, odnalazła w Jerozolimie krzyż. Dzięki niej imię trzymało się w polskich metrykach setki lat, bo świętych się nie zapomina.

Dziś Hela siada w dzienniku obok Oli. Zdrobnienia robią swoje: Hela w szkole, Helenka na małą dziewczynkę. Ale początek jest jasny. Najpierw była pochodnia, potem światło, na końcu Helenka.