Heronima

Heronima przyszła do nas z łaciny, z formy Hieronymus. A ta złożyła się z dwóch greckich cząstek: jednej od świętości, drugiej od imienia. Dlatego całość znaczy tyle co „święte imię". Był to więc raczej tytuł niż opis konkretnego człowieka.

Męski odpowiednik brzmi Hieronim. Nosił je święty Hieronim, ten od przekładu Biblii na łacinę spod końca IV wieku. Wariant Hieronima trzyma dawną pisownię z h na przodzie, a Heronima to h gubi. Korzeń zostaje ten sam, tylko litera znika.

Dziś dziewczynek z tym imieniem jest mało. W szkolnym dzienniku stałaby sama. Imieniny wypadają razem z Hieronimem, trzydziestego września. Kto tak się nazywa, dzieli ten dzień ze świętym od cierpliwej pracy nad słowami. A sens trzyma się obu pisowni: „święte imię".