Gwidon

Gwidon przyszedł do nas z germańskiego. U źródła leży stare słowo „witu", czyli las albo drewno. Zanim trafił do polszczyzny, krążył po Europie jako Wido i Guido. Dopiero potem dostał to swoje „Gw" na początku.

Nosili go rycerze i święci. Żył święty Gwidon z Anderlechtu, Flamand z przełomu tysiąclecia, a jego kult ruszył potem na wschód. Imię pasowało do dawnych opowieści o dworach i wyprawach. Brzmiało obco, trochę dostojnie, ale zadomowiło się razem z innymi germańskimi imionami, jakie przyniósł do Polski kościół.

Dziś Gwidon to rzadkość. W klasie bywa jeden na całą szkołę, czasem żaden.

A przecież pod tą dostojnością siedzi zwykłe słowo. Nie herb, nie tytuł, tylko drzewo. Znaczenie „szlachetny" dokleiło się później, od rycerzy i legend. Sam rdzeń mówi o czymś prostszym: o lesie i o drewnie.