Florencia

Florencia wyrasta wprost z łaciny. Stoi za nią czasownik `florere`, czyli kwitnąć, i imiesłów `florens` o znaczeniu kwitnąca. Rzymianie nosili imiona Florentius i Florentia, a wczesne kalendarze chrześcijańskie zapisały pod nimi kilku świętych.

Sens prawie się nie ruszył. Kwitnąca, rozkwitająca.

Ciepło tego imienia jest dziś hiszpańskie. W Argentynie Florencia przez cały dwudziesty wiek trzymała się w czołówce imion dla dziewczynek, a w rozmowie często skraca się je do krótszej formy. Nad Wisłą brzmi obco, bo nie dorobiło się swojskich polskich zdrobnień. Na liście w klasie od razu widać, że przyszło z daleka.

I właśnie dlatego pada rzadko, za to całe. Mówi to samo, co mówiło w Rzymie: kwitnąca, rozkwitająca.