Blanca

Blanca przyszła do nas z łaciny, od słowa blancus, czyli „biała". Znaczenie jest proste i całe mieści się w tym jednym słowie. W Polsce imię brzmi obco, po hiszpańsku, i od razu słychać, że nie wyrosło nad Wisłą.

Hiszpanie i Nawarczycy nosili je od dawna, także na tronach. Blanca I rządziła Nawarrą w XV wieku, a Blanka Kastylijska została królową Francji i regentką. Więc imię, które mówi tyle co „biała", siadało na koronowanych głowach.

U nas Blanca nie ma polskiego zdrobnienia. Nie skróci się do niczego swojskiego, zostaje taka, jaka jest. W dzienniku szkolnym stanie osobno, obok rodzimych Zoś i Kaś. A pod spodem wciąż to samo: biała.