Dastin

Dastin to imię germańskie. Jego korzeni trzeba szukać w staronordyckim Þorsteinn, gdzie łączą się dwa słowa: Þórr, czyli bóg burzy Thor, oraz steinn, kamień. Dosłownie znaczy więc „kamień Thora". Polska pisownia przez „a" oddala je od zachodniego Dustina, choć to ta sama forma.

Po polsku przylgnęło do niego znaczenie „dzielny wojownik".

To skojarzenie przyszło później. Nie ma go w samym rdzeniu, bo tam siedzi bóg i kamień, a nie żołnierz. Ale kiedy zestawisz grzmot z twardością głazu, wojownik pojawia się sam. Tak działa wyobraźnia, która dokłada sens do dźwięku.

Dastina spotkasz w szkolnym dzienniku, wpisanego między Kacprem a Filipem. Brzmi obco, a jednak swojsko, bo dziecko nosi je codziennie. Własnych imienin to imię w polskim kalendarzu nie ma, zdrobnień też prawie nie dorobiło. Zostaje przy nim stary rachunek: Thor i kamień, burza oparta o coś, co nie drgnie.