Fabrice

Fabrice wyrósł z łaciny. Stoi za nim rzymskie nazwisko rodowe Fabricius, a ono pochodzi od słowa faber, czyli rzemieślnik, człowiek pracujący w metalu. Znaczenie zostało proste: ktoś, kto robi rzeczy własnymi rękami.

Francuzi wzięli to imię za swoje. Stendhal dał je bohaterowi powieści „Pustelnia parmeńska" z 1839 roku, młodemu Fabrice'owi del Dongo. Od tego czasu brzmi bardzo francusko, choć korzeń wciąż jest łaciński.

W Polsce Fabrice pojawia się rzadko. Na liście w dzienniku wygląda obco obok Kacpra i Wojtka, a nauczyciel musi się zastanowić, jak je odmienić. Imię nie ma zdrobnienia. Trzeba je wymówić w całości. I to całe imię prowadzi z powrotem do warsztatu, do kogoś, kto kuje, struga i składa. Do rzemieślnika.