Dobromiła

Dobromiła składa się z dwóch części. Pierwsza to „dobro", druga to „miła". Razem wychodzi ktoś dobry i miły, po prostu dobra i miła.

Dawni Słowianie lubili takie imiona sklejone z dwóch słów. Brali dwie dobre cechy i stawiali je obok siebie. Dobromiła trzyma obie połowy na wierzchu, więc każdy usłyszy w niej i dobro, i miłość. Nie trzeba słownika.

Korzeń „dobr-" wraca w setkach polskich słów, od „dobry" po „dobroć". „Mił-" słychać w „miły" i w „miłości". Dlatego imię nie brzmi obco, choć spotyka się je rzadko.

Zdrobnienia się nie dorobiło. Zostaje w pełnej formie. Na szkolnej liście obecności widnieje całe Dobromiła, bez skrótu. I dokładnie to obiecują jego korzenie: dobra i miła.