Camille

Camille wyrasta z łaciny. Rzymianie mówili camillus o chłopcu, camilla o dziewczynce, a chodziło o dziecko z dobrego domu. Takie dzieci pomagały kapłanom przy ołtarzu, podawały naczynia, stały blisko ofiary. Stąd bierze się najstarszy sens imienia, młody sługa przy obrzędzie, i stąd polskie odczytanie „szlachetnie urodzona". Do świętości dopuszczano tylko dobrze urodzonych.

Potem imię ożyło u Wergiliusza. W „Eneidzie" Camilla to wojowniczka, tak szybka, że biegła po zbożu i nie łamała kłosów. Z rytuału trafiła prosto do literatury.

Francuzi wzięli je do siebie i noszą po swojemu. Camille dają tam i chłopcom, i dziewczynkom, bo imię nie zmienia kształtu przy zmianie płci. W polskiej klasie Camille usiądzie obok Kamili, a jej imię wciąż wskazuje na dziecko od ołtarza, szlachetnie urodzone.