Cyriak

Cyriak przyszedł do nas z greki. Stoi za nim słowo kyrios, czyli „pan", i imię Kyriakos. Znaczy tyle co „pański", należący do pana.

Pierwsi chrześcijanie czytali to imię jako znak przynależności. Kto nosił Cyriaka, należał do Pana. To był stempel, nie ozdoba. Świętym o tym imieniu był diakon Cyriak, męczennik z Rzymu, później zaliczony do Czternastu Wspomożycieli. Dzięki niemu imię trafiło do kalendarza, a w łacinie zapisywano je jako Cyriacus.

W Polsce prawie się go nie słyszy. Na liście obecności brzmi obco i od razu zwraca uwagę.

Sens „pana" nie jest tu pobożnym dodatkiem. Greckie kyrios nazywało właściciela, gospodarza, głowę domu. Z tego wyrosło późniejsze „Pan" z modlitw. Cyriak trzyma się prostszego: należący do pana.