Bibianna

Bibianna wyrosła z łaciny, z tego samego pnia co słowo vivus, czyli żywy. Stąd bierze się jej znaczenie: żywa, żwawa, ktoś z iskrą. Z tego samego korzenia wyrasta też dzisiejsze słowo witalność. Obok Bibianny chodzi wariant Bibiana, prawie taki sam, tylko o literę krótszy, a oba imiona wędrują razem od dawna.

W Rzymie żyła kiedyś Bibiana, wczesnochrześcijańska męczennica. Do dziś stoi tam niewielki kościół pod jej wezwaniem, niedaleko dworca Termini, a jej postać przewija się w starych kalendarzach świętych. Wspomnienie wypada drugiego grudnia i ten właśnie dzień stał się imieninami dziewczyn o tym imieniu. Zimowa data, tuż przed adwentem.

Dziś to imię rzadkie. W szkolnym dzienniku Bibianna gubi się gdzieś między Zuzannami a Lenami. Ale wystarczy cofnąć się do łaciny, żeby usłyszeć, o co chodzi: o kogoś żywego, żwawego, pełnego ruchu.