Benita

Benita wzięła się z łaciny, ze słowa benedictus. Znaczy tyle co błogosławiona. Bene to „dobrze", a dicere to „mówić", więc chodzi o kogoś, o kim mówi się dobrze, komu się dobrze życzy. To żeński odpowiednik męskiego Benito, i te dwa imiona idą przez życie parami.

Benito zna cała Hiszpania i to stamtąd Benita czuje się najbliżej domu. Nosiły je hiszpańskie zakonnice, blisko kultu świętego Benedykta. W Polsce spotkasz ją rzadziej. Ale nikogo nie dziwi, bo końcówka pasuje do Anity czy Bożeny, a ucho przyjmuje ją bez oporu.

Imieniny wypadają razem z Benedyktami, więc kalendarz stawia Benitę obok papieży i świętych o tym imieniu. W kościelnym języku „błogosławiona" to tytuł dla osób beatyfikowanych, o krok przed świętością. Trudno o lepsze towarzystwo dla imienia. A samo znaczenie zostaje proste. Benita to błogosławiona.