Alwina

Alwina ma germańskie korzenie. Powstała z dwóch starych słów: alf, czyli elf, i wini, czyli przyjaciel. Razem dają znaczenie „przyjaciółka elfów".

Dawni Germanie widzieli elfy inaczej niż my dzisiaj. To nie były miłe stworki z ogrodu, ale duchy, od których zależało powodzenie i los. Wierzono, że elf potrafi pomóc albo zaszkodzić. Kto miał je za przyjaciół, ten stał po dobrej stronie. Takie imię brzmiało jak dobra wróżba.

Alwina ma bliskiego krewnego. To Alwin, męski wariant z tymi samymi korzeniami. Różni je tylko końcówka, a i tak łatwo je pomylić.

W polskiej klasie Alwina trafia się rzadko. Dziś mało kto nadaje córce to imię. Nauczyciel czyta listę, pada Alwina, i nikt od razu nie wie, skąd się wzięło. Trzeba zapytać. Odpowiedź jest krótka: przyjaciółka elfów.