Alvina

Alvina wyrosła z germańskich słów. Pierwsza część, alf albo alb, to elf. Druga, wini, to przyjaciel. Razem dają „przyjaciółkę elfów".

Elfy z dawnych wierzeń germańskich nie były drobnymi stworkami ze skrzydełkami. Ludzie widzieli w nich siłę, a także związek ze szczęściem i losem. Imię z cząstką alf stawiało dziecko blisko tego świata. Kto je nosił, miał być po dobrej stronie tych istot, ich przyjacielem. Angielskie Alvin ma ten sam rdzeń, od staroangielskiego Ælfwine.

Jest też odmiana alwina. Różni się jedną literą, a znaczy to samo. W polskim brzmieniu v i w schodzą się blisko, dlatego oba zapisy czyta się prawie identycznie. W szkolnym dzienniku nauczyciel czasem zatrzyma się na v, zanim dojdzie do alwiny przez w.

Sens imienia został prosty i dosłowny. To wciąż przyjaciółka elfów, a w zapisie widać obie połówki: elf i przyjaciel.