Agustin

Agustín to hiszpańska wersja łacińskiego Augustinusa. Wszystko zaczęło się od słowa augustus, czyli czcigodny, dostojny. Tak Rzymianie tytułowali Oktawiana, kiedy senat w 27 roku przed naszą erą nadał mu to miano. Z dostojnego tytułu z czasem zrobiło się zwykłe imię.

Rozniósł je po Europie jeden człowiek. Augustyn z Hippony, biskup z IV wieku i autor Wyznań, sprawił, że Augustinus stał się imieniem chrześcijańskim. W Hiszpanii przyjęło się jako Agustín i tam zostało. Do dziś noszą je chłopcy w Madrycie, w Sewilli i za oceanem, w Buenos Aires czy Limie.

Znaczenie czcigodny nigdy nie zniknęło. Siedzi pod imieniem jak dawny tytuł, o którym już się nie pamięta. Bo augustus to była godność, nie byle słowo.

W Polsce Agustín brzmi obco. Mamy swojego Augustyna, a imieniny obu wypadają 28 sierpnia, w dzień świętego z Hippony. Hiszpańska kreska nad i została na swoim miejscu. I to ona mówi, skąd imię pochodzi: czcigodny, dostojny.