Manuel

Manuel przyszedł do hiszpańskiego z hebrajskiego. Stoi za nim zwrot immanu-el, czyli „bóg z nami". Ewangelia zna go jako imię obiecanego dziecka, Emmanuela, a Hiszpanie skrócili je i wzięli za swoje.

Imię ma sporą rodzinę. Dziewczynka dostanie Manuelę, a kolegom z podwórka Manuel szybko zamienia się w Manolo. To samo imię, tylko cieplejsze w ustach.

Znaczenie leży tu na wierzchu. „Bóg z nami" to nie późniejsza legenda dopisana przez tradycję, tylko dosłowny przekład hebrajskiego zdania. Dlatego Manuel znaczy dokładnie to, co mówi.

W Polsce brzmi obco, ale mówi się je łatwo. Nosił je Manuel de Falla, hiszpański kompozytor rodem z Kadyksu. Nosili je królowie Portugalii. W dzienniku klasowym zostaje krótkie i otwarte. A zdrobnienie Manolo pasuje do niego jak ulał.