Edgar

Edgar wyrósł ze staroangielskiego Eadgar. Pierwsza część, ead, znaczy bogactwo, a druga, gar, to włócznia. Stąd znaczenie, które zostało: „bogata włócznia". Korzeń mamy germański, a dom nazwy angielski.

W Anglii nosił je prawdziwy król. Edgar Spokojny rządził od 959 roku, a koronowano go w Bath w 973. Później Szekspir dał to imię wiernemu synowi w „Królu Learze", a czytelnicy na całym świecie znają Edgara Allana Poe.

U nas Edgar brzmi trochę obco. Nie dorobił się polskiego zdrobnienia, więc zostaje w jednej formie, krótkiej i twardej. Na szkolnej liście obecności rzuca się w oczy od razu. Rodzice sięgają po nie rzadziej niż po Adama czy Piotra, ale ono trzyma się swojego.

I dobrze łączy te dwie części: bogactwo i broń, ead i gar, złożone w „bogatą włócznię".