Lucjanna

Lucjanna wyrasta z łaciny. Stoi za nią rzymskie Lucianus, a jeszcze głębiej zwykłe słowo lux, czyli światło. Polskie znaczenie brzmi po prostu „światło" i trzyma się tego pierwszego sensu, bez dorabianej legendy.

Najbliżej jej do imienia Lucjan. To męska wersja tego samego rdzenia, więc Lucjanna i Lucjan mówią właściwie to samo, tylko inną końcówką. Można je nosić w jednej rodzinie i nikt nie wyjdzie poza łaciński pień. Imię jest rzadkie. Rzadsze niż Lucja czy sam Lucjan.

Skoro rdzeń znaczy światło, imię ciągnie ku jasności i przejrzystości, ale to skojarzenie z lux, a nie żadna udokumentowana opowieść. Wyobraź sobie dziennik lekcyjny, gdzie nauczycielka zatrzymuje się na podwójnym „n". Takich zapisów nie ma wiele, bo forma należy do mniej wydeptanych. A rdzeń zostaje ten sam: lux, światło.