Luca

Luca ma łacińskie korzenie. Najstarszy ślad prowadzi do Lukanii, krainy na południu dawnej Italii. Kto był Lucanus, ten pochodził właśnie stamtąd. Obok stoi łacińskie lux, czyli światło, i z czasem imię zaczęto czytać jako świetlisty, jasny. Ale związek z Lukanią był pierwszy. Znaczenie „światło" dokleiło się dopiero potem.

We Włoszech Luca to przede wszystkim święty Łukasz ewangelista. Jego łacińska forma brzmi Lucas i stoi tuż przy Luce. Malarze i lekarze obrali go za patrona, dlatego imię rozeszło się po katolickiej Europie.

Luca nie dorobił się własnego zdrobnienia. Zostaje krótkie. W polskiej klasie na liście obecności pada między chłopcami jako dwie sylaby, bez skracania. A kiedy nauczyciel je czyta, słychać włoskie brzmienie, nie polskie. Pod tym brzmieniem trzyma się jednak najstarszy fakt: Luca to ten z Lukanii.