Garik

Garik przyszedł do nas przez rosyjski, ale korzeń ma dawny, hebrajski. W Rosji brzmi swojsko, po domowemu. Tak wołają chłopca babcia i koledzy z podwórka.

Znaczenie „wojownik, bohater" dopisano imieniu później. Hebrajski rdzeń nie mówi tego wprost, a sens dokleił się z czasem i został. To był raczej dar niż dosłowne tłumaczenie.

W polskich papierach Garik pojawia się rzadko. To imię z importu, przyniesione z rosyjskiego domu albo z rodzinnej historii. W kalendarzu imienin go nie znajdziesz, więc chłopiec świętuje wtedy, kiedy rodzina umówi dzień.

Wyobraź sobie wrześniową listę w polskiej klasie. Nauczycielka czyta: Gabriel, Szymon, Garik. Zatrzymuje się na chwilę, bo imię obce, ale wymawia je gładko. Dla polskiego ucha Garik pachnie rosyjskim, a łatwo go zawołać na boisku. I tyle zostaje: wojownik, bohater.