Feng

Feng przychodzi z chińskiego i jednym dźwiękiem obejmuje kilka znaczeń. Zapisane jako 風 znaczy wiatr. Zapisane jako 鳳 to feniks, ptak, którego chińska tradycja stawia bardzo wysoko. Polski urzędnik zanotuje krótko: wiatr, także feniks.

Pochodzenie nie jest słowiańskie ani europejskie. To inny świat nazw, więc w rubryce stoi po prostu „inne".

Wiatr to sens starszy i bardziej dosłowny. Feniks doszedł później, przez inny znak, i dołożył do imienia myśl o pomyślności. Feng nie ma zdrobnień. Nie zrobi się z niego Fenguś ani nic podobnego, bo polski język nie ma za co złapać tego dźwięku. Imię zostaje całe.

I to jest w nim ciekawe. Nauczyciel odczyta je z dziennika tak samo we wrześniu i w czerwcu. Rodzic wpisze cztery litery na formularzu w urzędzie i tyle. Feng znaczy wiatr, a za wiatrem stoi feniks.