Eugene

Eugene wyrasta z greki. Stoi za nim słowo eugenes, złożone z eu, czyli dobry, i genos, czyli ród albo narodziny. Znaczy tyle co szlachetnie urodzony. Dla Greka to nie był pusty komplement, ale informacja, skąd ktoś się wywodzi.

Grecy nadawali je komuś z dobrego domu. Później Rzymianie zapisali imię jako Eugenius i tak trafiło do papieży oraz świętych. A Puszkin sięgnął po ten sam rdzeń w „Eugeniuszu Onieginie", gdzie młody pan ma tytuł i nudę zamiast pomysłu na życie. Dobre urodzenie samo z siebie niczego mu nie załatwiło.

Na polskiej liście obecności Eugene brzmi trochę obco. Ale sens zostaje jasny, prosty do wyłożenia. Z dobrego rodu, dobrze urodzony. I cokolwiek imię zbierze po drodze, korzeń trzyma mocno: eu i genos, dobre narodziny.