Dayana

Dayana przyszła do nas z hiszpańskiego, choć jej korzeń sięga hebrajskiego. W Ameryce Łacińskiej to imię śpiewne, z akcentem na drugą sylabę i otwartymi samogłoskami. Nosi je mnóstwo dziewczyn w Kolumbii i Ekwadorze, a stamtąd, razem z piosenkami, rozeszło się dalej. U nas brzmi jeszcze trochę obco. Ale da się je wymówić od razu, bez zastanowienia.

Znaczy „boska". Po polsku ten sens ciągnie ku słowom jasna, świetlista. W Hiszpanii słychać w niej bliskość Diany, choć drogi obu imion są różne. Bliżej światła niż cienia.

Nie ma ustalonych zdrobnień. Jedni zawołają Daya, inni po prostu Dayana. W szkolnym dzienniku nauczyciel przeczyta pełną formę, może raz potknie się na końcówce, a potem powie ją czysto. I tyle. Zostaje imię i jego znaczenie, które łatwo sprawdzić: jasna.