Dastan

Dastan przyszedł do nas z perskiego. Tam „dāstān" znaczy opowieść albo historię. W Iranie i wśród ludów tureckich tak nazywano długie, śpiewane epopeje, które recytowano na głos przed słuchaczami. Bohater, bitwa, długa droga do domu, a wszystko snute godzinami przez jednego opowiadacza.

W polskich księgach imion Dastan nie ma jeszcze miejsca obok Jana czy Katarzyny. Pochodzenie zapisano po prostu jako inne. Nie ma imienin, nie ma zdrobnienia, nie stoi za nim żaden święty. To imię młode nad Wisłą.

Chłopiec o takim imieniu w dzienniku klasowym nosi słowo, które samo znaczy „opowieść". Nauczyciel odczytuje je z listy jak każde inne, a ono po persku wciąż żyje, na okładkach książek i w codziennej mowie. Rodzic wpisze je w urzędzie do formularza bez trudu. Dastan to po prostu historia, opowiedziana na głos.