Corinna

Corinna sięga greckiego słowa korē, czyli dziewczyna. Najstarsza znana nosicielka to Korynna, grecka poetka z Beocji, którą stawia się w V albo III wieku przed naszą erą. Pisała wiersze w swoim dialekcie. Legenda mówi, że rywalizowała z samym Pindarem.

Potem imię wziął Owidiusz. W „Amores" ukochana, do której zwraca się poeta, nazywa się Corinna. Tak łacińskie wiersze o miłości poniosły greckie imię dalej po Europie. Później polubili je Niemcy i dlatego dziś brzmi bardziej niemiecko niż grecko.

Corinna nie dorobiła się polskiego zdrobnienia. Nie ma Corinki ani Corci. Zostaje pełna forma, cztery sylaby, tak jak zapisze ją urzędnik na akcie albo nauczycielka w dzienniku. A znaczenie trzyma się korzenia. Dziewczyna, po prostu.