Benedykta

Benedykta wywodzi się z łaciny. U podstaw leży słowo benedictus, czyli błogosławiony. Powstało z dwóch części: bene, czyli dobrze, i dicere, mówić. Pobłogosławić kogoś znaczyło więc mówić o nim dobrze. Po polsku tłumaczymy je krótko: błogosławiona. Dlatego całe imię brzmi jak dobre życzenie.

Męski odpowiednik to Benedykt. Nosił je święty z Nursji, ojciec zachodniego monastycyzmu, a od niego wzięli nazwę benedyktyni. Benedykta to jego żeńska para. Brzmi dostojnie, trochę klasztornie, ale spotkasz ją też poza murami zakonu.

Blisko stoją dwie odmiany: Bernardetta i Bernadetta. Wystarczy przestawić kilka liter, a imię zmienia twarz.

Wyobraź sobie dziennik lekcyjny, gdzie Benedykta siedzi obok Bernadetty. Nauczyciel czyta listę na głos. Imiona brzmią jak kuzynki, a jednak każde idzie swoją drogą. Zostaje za to wspólny sens: błogosławiona.