Anatolij

Anatolij przyszedł do nas z greki. Stoi za nim słowo anatolē, czyli wschód słońca, i ta sama nazwa opisywała Anatolię, krainę na wschodzie. Grecki święty Anatoliusz z Laodycei zaniósł imię do chrześcijaństwa, a stamtąd trafiło ono do Rosjan i Ukraińców, gdzie zadomowiło się na dobre.

Znaczenie zostało blisko korzenia. Anatolij to po prostu wschód słońca. Imię nosili różni ludzie, choćby mistrz szachowy Anatolij Karpow, i dzięki nim rozeszło się poza słowiański krąg.

U nas brzmi swojsko. Anatol to wariant, którego używamy najczęściej, a Tolek i Tola to zdrobnienia, po których poznasz, że ktoś mówi do kolegi, nie do urzędnika. W dzienniku szkolnym stoi Anatol, ale na przerwie woła się Tolek. Na formularzu w urzędzie wpiszą pełne Anatolij, a w domu usłyszysz Tolę.