Amin

Amin przyszedł do nas z hebrajskiego rdzenia, tego samego, co stoi za słowem „amen". Rdzeń mówił o oparciu, o czymś, na czym można się wesprzeć. W arabskim brzmieniu utrwaliło się znaczenie, które trzyma do dziś: godny zaufania, prawdomówny.

Imię ma swojego znanego nosiciela. Zanim Mahometa nazwano prorokiem, w Mekce mówiono o nim al-Amin, czyli „ten, komu można wierzyć". Ludzie zostawiali u niego rzeczy na przechowanie, bo mieli pewność, że odda wszystko co do grosza. Więc Amin od początku znaczył kogoś, kto dotrzymuje słowa.

Amin idzie bez świty. Nie dorobił się zdrobnienia ani żeńskiej pary. Chłopiec na liście obecności zostaje po prostu Aminem, bez wersji na co dzień.

I tyle wystarczy. Bo w tym imieniu mieści się prosta obietnica: mówię prawdę, można na mnie polegać.