Alfonso

Alfonso przyszedł do nas przez łacinę. W hiszpańskich kronikach zapisywano go jako Alfonsus i tak trafił do ksiąg. Dwa dawne człony dały znaczenie i zostało ono do dziś: szlachetny i chętny.

Nosili go królowie. Alfonso X Kastylijski, zwany Mądrym, rządził w XIII wieku i zebrał wokół siebie astronomów oraz tłumaczy. Tablice alfonsyńskie, ułożone pod jego imieniem, służyły w Europie przez setki lat, bo liczono z nich położenie planet. Kazał tłumaczyć księgi z arabskiego i pisać po kastylijsku, a nie po łacinie.

We Włoszech imię przyjęło się tak samo mocno, od Neapolu po Ferrarę. Po polsku nie dorobiło się zdrobnienia, więc zostaje w całości: Alfonso. W kalendarzu wspomina się Alfonsa Liguori, osiemnastowiecznego założyciela redemptorystów, pierwszego sierpnia. Dziś w Polsce to imię jest rzadkie, ale wciąż znane. Znaczenie się nie ruszyło: szlachetny i chętny.