Teodora

Teodora przyszła do nas z greki. Złożyły ją dwa słowa: theos, czyli bóg, i doron, czyli dar. Dar od boga, tyle wynika z samych jej części. To samo kryje Dorota, tylko człony stoją tam odwrotnie. A Dora zatrzymuje z tego już tylko końcówkę.

Najlepiej znana Teodora rządziła w Bizancjum obok Justyniana w szóstym wieku. Zanim włożyła koronę, grała w teatrze. Potem współtworzyła prawo cesarstwa. Historycy spisali jej losy dość dokładnie. Imię nosiła stare już wtedy.

W Polsce Teodora trafia dziś do szkolnego dziennika i na kalendarz imienin. W domu nieraz woła się ją krócej, po prostu Dora. Raz w roku ma swój dzień i swój tort. Bo dziewczynka wyrośnie, jaka wyrośnie, a dwa greckie słowa nad jej imieniem wciąż znaczą to samo: dar od boga.