Arleta

Arleta wyrasta z germańskich korzeni, a jej najstarszy trop prowadzi do orła. Po polsku brzmi to prosto: orlica, kobieta wojownicza. Małą orlicę słyszymy w tym imieniu od początku.

Imię wędrowało po Europie i zmieniało brzmienie. Francuzi mówili Arlette, my przyjęliśmy Arletę i spolszczyliśmy ją do końca. Dziś dziewczynka o tym imieniu trafia na listę w dzienniku i nikt nie pyta, skąd się wzięło. A pod spodem wciąż siedzi ptak.

Orzeł nie jest łagodny. Poluje, wznosi się wysoko, patrzy z góry. Nazwać córkę orlicą to postawić ją blisko tego znaku. Wojowniczość przyszła razem z orłem, bo orzeł od dawna zdobił chorągwie i tarcze.

Arleta trzyma się swojego obrazu. To mała orlica.