Witalis

Witalis ma korzenie łacińskie. Wziął się z przymiotnika vitalis, czyli „żywotny, pełen życia". W środku siedzi vita, zwykłe łacińskie słowo na życie, i to samo vita słychać dziś w słowach witalny czy witalność. Łacinnicy mówili tak o tym, co żywe i pełne siły.

Rzymianie nosili imię Vitalis, a potem podchwycili je chrześcijanie. Witalis z Mediolanu, wczesny męczennik, trafił do kalendarzy, więc chłopiec o tym imieniu ma swoje imieniny. W Polsce Witalis nigdy nie był modny. Pojawiał się rzadko, ale się trzymał. Na szkolnej liście obecności brzmi inaczej niż Kacper czy Jakub, dlatego łatwo go zapamiętać.

Blisko niego stoją inne formy. Witali to krótszy wariant, a Witalia przenosi ten sam rdzeń na córkę. Znaczenie się nie zmienia. Cokolwiek dopiszemy na końcu, imię dalej mówi „żywotny, pełen życia".