Wilma

Wilma wyrasta z germańskich słów. Dawniej była skróconą wersją imienia Wilhelmina, żeńskiego odpowiednika Wilhelma. W środku siedzą dwa człony: wil, czyli wola, i helm, czyli hełm albo osłona. Stąd bierze się sens podany tutaj: zdecydowana obrończyni.

Pełna forma nosiła się dostojnie. Tak miała na imię holenderska królowa Wilhelmina, a rządziła ponad pół wieku.

Skrót przyjął się głównie w Skandynawii. Brzmi tam krótko i twardo. Nie prosi o zdrobnienie i żadnego nie dostaje.

W Polsce Wilma trafia się rzadko. Nauczyciel czyta dziennik i zatrzymuje się na niej między Zuzannami a Majami. Obco, ale wyraźnie. A te dwa germańskie kawałki dalej robią swoje. Wola i osłona mieszczą się w czterech literach, a znaczenie trzyma: zdecydowana obrończyni.