Wiera

Wiera wyrasta ze słowiańskiego rdzenia věra, czyli po prostu z wiary. Polskie ucho łapie to znaczenie od razu, bo imię brzmi niemal jak samo słowo. Ten sam rdzeń dał rosyjskie Wiera i stare słowiańskie określenie ufności oraz zaufania.

Najpierw istniał zwykły rzeczownik, a dopiero później ktoś zaczął nim nazywać dziewczynki. Kobieta o imieniu Wiera nosiła więc całe pojęcie jak etykietę, a sens zostawał czytelny pod spodem. Nie trzeba było go nikomu tłumaczyć. I nigdy się nie chował.

Przejrzyj stary dziennik klasowy, a Wiera od razu rzuca się w oczy. Dziś pada rzadziej niż dawniej, ale wciąż mówi wprost, co oznacza. Kto ją nosił, odpowiadał na polskie słowo wiara.