Wasylis

Wasylis wychodzi od greckiego basileus, czyli król. Grecy tak nazywali władcę, a słowo poszło potem w świat. Na zachodzie zrobił się z niego Bazyli, na wschodzie Wasyl. Formy wasyl i wasyli trzymają się blisko, a znaczenie zostaje to samo: „królewski".

Wschodnia droga imienia prowadzi przez cerkiew. Bazyli Wielki, biskup Cezarei w czwartym wieku, nosił greckie Basileios i wprowadził je do kalendarza świętych. Imieniny Bazylego wypadają między innymi 1 stycznia, w dzień jego śmierci w 379 roku. Stąd poszły wersje ruskie i ukraińskie, a wasylis stoi tuż obok. Król nie był tu przenośnią. Słowo oznaczało prawdziwego władcę, zanim trafiło do dziecka.

Dziś wasylis brzmi obco na polskiej liście obecności. Bliżej mu do wasyla niż do Bazylego. Ale korzeń ten sam. W środku wciąż siedzi basileus, król.