Walentyna

Walentyna wyrasta z łaciny, z czasownika valere, czyli być silnym i cieszyć się zdrowiem. Rzymianie ukuli z tego korzenia imię Valentinus, a polszczyzna sięgnęła po żeńską odmianę i zapisała ją po swojemu. Znaczenie trzyma się blisko źródła: silna, zdrowa.

Ten sam łaciński czasownik pobrzmiewa w słowach walor i waleczny, bo wszystkie mówią o czymś, co trzyma się mocno. Postaw Walentynę obok męskiego walentego albo obok wariantu valentin, a zobaczysz jeden rdzeń w drodze z języka do języka i z rodzaju do rodzaju. W kalendarzu imię ma swój dzień imienin.

W szkolnym dzienniku stoi w pełnej, czterosylabowej formie, a w klasie skraca się do Wali albo Tyny. Sens nigdy nie był wystawny. Silna, zdrowa. To samo proste znaczenie, siłę i zdrowie, noszą dziś walenty i valentin.