Vivianna

Vivianna ma łaciński korzeń. Idzie od słowa vivus, czyli żywy, a za nim stoi czasownik vivere, czyli żyć. Imię mówi więc rzecz prostą: tu jest ktoś żywy, pełen życia. Po polsku brzmi to tak samo wprost, żywa.

Łacina zostawiła obok siebie jeszcze vivax, pełen wigoru, i vita, życie. Vivianna trzyma się tego samego pnia. Znaczenie nie zmieniło się po drodze. Nie doczepiła się do niego żadna późniejsza legenda, bo korzeń mówi wszystko sam.

W szkolnym dzienniku Vivianna stoi z podwójnym n na końcu. Nauczyciel czyta, dziecko podnosi rękę. Cztery sylaby, żywe od pierwszej.