Tatevik

Tatevik wyrasta ze słowiańskich korzeni. Znaczenie, które do niego przylgnęło, brzmi po polsku prosto: „dać skrzydła". To sens dopisany później, bo najpierw słowiańskie słowo mówiło o ruchu i o unoszeniu, a skrzydła dołożył czas. Takie doczepione znaczenie zdarza się wielu imionom.

Imię jest u nas rzadkie. Na szkolnej liście obecności Tatevik stoi obok Zuzanny i Antka, a nauczyciel czyta je wolniej, żeby nie pomylić. Dziecko słyszy wtedy, że ma coś swojego. I szybko się do tego przyzwyczaja, bo obce brzmienie samo się broni.

„Dać skrzydła" to nie obietnica lotu. To raczej pchnięcie, ten moment, gdy ktoś puszcza rękę i pozwala iść dalej. Po polsku „dać skrzydła" znaczy tyle, co pozwolić komuś ruszyć w świat. Słowiańskie w pochodzeniu, tłumaczone jako „dać skrzydła", Tatevik zamyka tę myśl w trzech sylabach.