Tarek

Tarek brzmi u nas obco i od razu to słychać. Korzeń ma hebrajski, ale wyrósł w świecie arabskim i to arabski nadał mu twarz. Do polskich metryk trafia rzadko, zwykle z rodzinami, które przyniosły go z daleka. Znaczy „gwiazda poranna".

Po arabsku tāriq to gwiazda wschodząca tuż przed świtem. Osiemdziesiąta szósta sura Koranu zaczyna się właśnie od słowa At-Tariq, a tłumaczy się je jako gwiazdę poranną albo tego, kto przychodzi nocą. To jedno światło przed słońcem zostało przy imieniu.

Tarek nie zdrabnia się po polsku. Nie ma Tarka pod choinkę ani żeńskiej wersji. W dzienniku szkolnym zapisuje się krótko, cztery litery i twarde k na końcu.

Gwiazda poranna gaśnie ostatnia. I to zostaje: Tarek, gwiazda poranna.