Sedat

Sedat ma łaciński korzeń. Pochodzi od słowa „sedatus", czyli spokojny, ułożony, opanowany. To imiesłów od czasownika „sedare", czyli uspokajać, koić, sprowadzać do spokoju. Stąd bierze się polskie odczytanie imienia: spokój i ład.

Ale naprawdę zadomowiło się w Turcji. Tam Sedat noszą mężczyźni, a imię było popularne przez cały dwudziesty wiek. Z czasem zaczęto słyszeć w nim co innego: wytrwałość i wierność, upór kogoś, kto zostaje przy swoim. To znaczenie doklejono później. Nałożyło się na dawny łaciński spokój, a nie wyrosło wprost z niego.

I tak w jednym krótkim słowie mieszkają dwa sensy. Jeden łaciński, o wyciszeniu. Drugi turecki, o trwaniu przy kimś.

W polskim dzienniku szkolnym Sedat wyglądałby obco, gdzieś między Kacprem a Nadią. Ale czytałby się łagodnie. Bo znaczy właśnie tyle: spokój z łaciny i wierność z tureckiego.