Priscilla

Imię Priscilla wyrosło z łaciny. To zdrobnienie od Prisca, a korzeń siedzi w słowie priscus, czyli dawny, starodawny. Polskie słowniki oddają to jako „starożytna, czcigodna". Najpierw więc mówiło o wieku i szacunku, dopiero potem o konkretnej osobie.

A osoba się znalazła. W Nowym Testamencie pojawia się Pryscylla. Uczyła razem z mężem Akwilą w pierwszych gminach chrześcijańskich, a Paweł pozdrawia ją w liście do Rzymian. Pod Rzymem stoją katakumby Pryscylli, znane do dziś. Stamtąd imię weszło do historii i już z niej nie wyszło.

Angielszczyzna przyjęła je i zatrzymała. Priscilla nie rozpadła się na zdrobnienia ani odmiany. Została w jednym kształcie.

Znaczenie patrzy wstecz. Kryje się w nim starość rozumiana jako powaga, coś, co budzi respekt przez sam wiek. W metryce zapisuje się je bez skrótu: Priscilla, od łacińskiego priscus, dawny.