Poliana

„Poliana" wyrosła ze słowiańskiego gruntu, a po polsku znaczy tyle co wiele łask. I liczba mnoga tu gra pierwsze skrzypce. Brzmi miękko, płynnie. Łaska nie przychodzi raz i nie kończy się na jednej, tylko wraca.

Imię jest rzadkie.

Polskie ucho łatwo usłyszy w nim słowo „polana", tę leśną. W polszczyźnie polana to zwykłe słowo: kawałek otwartej przestrzeni między drzewami. Ale to tylko zbieg dźwięków, bo sens imienia trzyma się łaski, a nie lasu. Trzeba jednak oddzielić dźwięk od znaczenia.

Wyobraź sobie wrześniowy dziennik w podstawówce. Nauczycielka czyta „Poliana" powoli, bo imion na P jest kilka, a to jedno wyróżnia się długością. Zapisze je bez błędu, choć zająknie się przy wymowie. Imię nie dorobiło się utartego zdrobnienia, więc dziecko zgłasza się na pełne cztery sylaby: wiele łask.