Osman

Osman przyszedł do nas z tureckiego, a Turcy wzięli go z arabskiego imienia Uthman. Nosił je Osman I, założyciel dynastii, którą w Europie nazwano potem otomańską. Słowo „otomański" wyrosło wprost z jego imienia.

Po polsku przy tym imieniu utrwaliło się znaczenie „młody wielbłąd". To nie twarda etymologia, raczej obraz pustyni i karawan, jaki komuś kiedyś się z nim skojarzył. Arabska tradycja ciągnie w inną stronę, ku ptakowi, ku młodemu dropiowi. Dwa różne zwierzęta, jedno imię.

Osman nie ma u nas zdrobnienia ani wersji żeńskiej. Nie mówimy o żadnym Osmanku. Zostaje samo imię, mocne w brzmieniu.

Kiedy nauczyciel odczyta je z dziennika, słychać od razu, że przyszło z daleka. I że został przy nim młody wielbłąd.